The Great Divorce

(With apologies to CS Lewis, a well known Christian apologist)

Once upon a time there was a ‘single’ medical service that only dealt with leprosy patients. As time went by and singleness did not seem very attractive and cost-effective by leprosy organisations and governments alike, Leprosy got engaged and married TB. This seemed a very fruitful marriage and many people have been blessed by this marriage, an arranged marriage that had To Be.
Then, as Leprosy in the minds of many got ‘old’, not attractive, and ‘disappeared’, a new lover appeared on the scene with the name of HIV. This much younger lover was very potent and has in many instances lured TB away from Leprosy.
In some places TB and Leprosy still have a relative good relationship and may even celebrate a 25th silver wedding anniversary. In many other places separation has set in and counselling has been unsuccessful in rescuing the marriage of two like-minded organisms. Of course, HIV is a very rich lover. Who would not want to start a relationship with such a wealthy, good looking ‘body’?
Leprosy, while single and enjoying the benefits of the bachelor getting all the attention from NGO’s who only loved her, now has been adopted by Ministries of Health. These parents have to divide their resources and attention to many, many children and Leprosy as an adopted child often suffers. When there are still partnerships, legalised or not, the problem is often one of attention: if there are many, many ‘children’ with TB, and TB is potentially killing, then the only one special child with Leprosy will often be ignored.
Leprosy often feels lonely and abandoned, has not disappeared, and starts feeling very much like an orphan. ‘Who will take care of me’? She thinks.
Yes, the Leprosy organisations, secular and mission, are still there. Some have adopted the name of that partner, TB, in their original name and now have a legal partnership, others are merely still dating.
Care for leprosy affected persons is secured, although these organisations often have to fight for their cause with guardian parents like governments and respected advisory bodies such as WHO. In some instances they even have to inform them that Leprosy is still alive and that they are interested in continuing to care for her. But in the eyes of these beholders they are sometimes considered recalcitrant teenagers.
But what about the money? Funding for research? The rich uncles and sugar daddies seem to have plenty of money available for TB and AIDS/HIV research. Pocket money is sometimes only left for Leprosy. How much are they willing to invest in Leprosy to see to it that Leprosy will truly disappear and those that have been affected by her will live happy and whole lives? TB and HIV/AIDS can then live happily together and don’t have to think anymore about this orphaned child.

PS. For those that feel addressed in some way or another: don’t be offended. The story, however, may contain some (half) truth. Try to separate the chaff from the wheat and maybe see what you can/ should (not) do with some of these (half) truths: pray, lobby, donate...

Nieuwsbrief Augustus 2007 (Dutch)

Beste familie, vrienden en overige bekenden en meelevenden,
Een hartelijke groet vanuit Ethiopië! Voor de meesten van jullie is de zomervakantie voorbij met een verregende Juli maand. Jammer voor degenen die een binnenlandse vakantie hadden gepland, zoals wij, toen we die periode in Nederland waren. Juni tot ongeveer half September zijn hier de moesson maanden. Dus nog even meer regen voor ons, maar tussen de buien door kan ik toch nog geregeld tennis spelen. We zien uit naar het einde van de moesson, en het begin van een nieuw millennium.

Millenniumjaar
Zeven jaar geleden gingen we in het ‘Westen’ de nieuwe eeuw binnen. Nu is het dan de beurt aan Ethiopië. Vanwaar nu pas? Hiervoor moeten we een stukje terug in de geschiedenis naar twee heel belangrijke historische personen: één ‘werelds’, één ‘kerkelijk’ Julius Caesar (45 BC) en paus Gregorius (1582).
In de tijd van Julius Caesar werd de Julian Calender (JC) ingesteld; een jaar had 12 maanden van 30 dagen en 1 maand van 5 of 6 dagen. Om verschillende kerkelijke redenen zag in 1582 de Gregoriaans kalender (GC) het levenslicht met een aanpassing aan het aantal en de duur van de maanden en het jaar. Veel orthodox-christelijke landen gingen pas veel later over naar de GC kalender: Griekenland, 1923, Rusland, 1981 en natuurlijk heel recent Eritrea!
Dus nog 13 maanden in Ethiopië, als laatste land, maar geen 13 maanden met zonneschijn zoals de Ethiopische toeristen industrie ons wil doen geloven want er moeten toch zeker drie maanden voor de moesson worden afgetrokken. En, helaas, ook geen 13e maand uitkering van de baas!

Bezoek Nederland
Ja, in Juni/Juli waren we dan beiden in Nederland. Ik was uitgenodigd voor een belangrijke lepraconferentie. Het kwam ons goed uit dat deze conferentie in Nederland was georganiseerd. Mariet kwam ook meteen maar mee want we wilden toch wel graag ons 4e kleinkind bewonderen, toen inmiddels een week of 5 oud ( foto op de web-blog). Ja, met het weer hadden we het beter kunnen treffen maar we hebben toch wel genoten van weerzien van (klein) kinderen en aanhalen van kontakten met onze thuisgemeente in Amersfoort.

Familie reünie December
We kijken uit naar de December maand! Al onze kinderen, kleinkinderen en schoonzoons komen op bezoek om met ons de ‘westerse kerst’ in Ethiopië te vieren. Kerst in Ethiopië (orthodoxe kerk) valt 2 weken later.
Wij hebben gelukkig een ruim huis met 4 slaapkamers en twee badkamers en hebben die tijd ook nog de beschikking over een kleiner huis van een collega die met ziekteverlof is. Daarnaast nog een grote tent. Volop ruimte om die tent neer te zetten en het is de zonnige, droge, gegarandeerd regenvrije, tijd van het jaar.

Nieuws van de kids
Vanaf Oktober zal Renzo exposeren in het PKN gebouw (Protestants Kerk Nederland) in Utrecht. Er worden schilderijen en foto’s tentoongesteld. Als jullie in de gelegenheid zijn zeer de moeite waard.
Joy-Desta en haar vriend Christopher gaan naar Oeganda, het Afrikaanse land waar wij voor het eerst in 1973 neerstreken met twee jonge kinderen. Renzo werd er geboren en ja, Joy-Desta kon dus niet zeggen dat ze in Oeganda had gewoond. Begin dit jaar heeft Joy-Desta in Ethiopië een Peruviaanse arts leren kennen. Hij kwam naar Ethiopië voor vakantie na een periode in Kenia and Angola te hebben gewerkt. Zij probeerden aanvankelijk om een geschikte baan te vinden in Ethiopië maar dat lukte niet direct. Nu wordt het voor een Italiaanse ontwikkelingsorganisatie Karamoja in het Noord Oosten van Oeganda. Een Italiaanse uitzendende organisatie voor een Peruviaan? Dat kan voor een Peruviaan met een Italiaans en een Duits paspoort. Over de andere twee, Marit en Lise en hun gezinnen, wat nieuws in een volgende editie van de nieuwsbrief.

Internet/ Websites
Mariet heeft haar eigen laptop! Ze was heel afhankelijk van mijn laptop voor het email-internet contact maar kan nu, dankzij een welkome gift van goede vrienden, contact met de buiten wereld onderhouden wanneer het haar gelegen komt. Zij heeft nu ook een eigen e-mail adres: marietptl@wimariet.com
En... we hebben Internet aansluiting thuis! Alleen, daar mee zijn we natuurlijk afhankelijk van een goed werkende telefoonlijn. Daar hebben we helaas geen invloed op; het weer daarentegen heel erg. De website heeft wat uitbreiding gekregen en ook probeer ik op de website geregeld een blog weg te schrijven.
Verzoek:
Het scheelt onze thuisfront tijd en kosten wanneer we onze nieuwsbrief per e-mail kunnen versturen.
Indien jullie Internet toegang hebben geef dan het e-mail adres aan ons door. Voordeel van de e-mail nieuwsbrief: kan in kleur worden afgedrukt. De snail-mail nieuwsbrief wordt in zwart-wit verstuurd. Ook als jullie geen belangstelling meer hebben voor de nieuwsbrief graag even een mailtje/ berichtje.
Shalom en zegengroet,
WiMariet